Prolactinoma

Efendim öğrendim ki beynimde tümör varmış! Hemen korkmayın öyle iyi huyluymuş kendisi. Yine de iyi huylu da olsa biraz korkuyorum sanırım. Ameliyat olmayacağım, ilaç tedavisi uygulanacak. Tabi göz sinirlerime baskı yapması ihtimali var. Bu durumda ameliyat gerekiyor. Ancak benimkisi henüz çok küçük bir boyutta. Mikroprolactinoma diyorlar o yüzden. Beni en düşündüren yanıysa çocuk sahibi olmama engel olabilecek olması. Çoğunlukla çözüyorlar tedaviyle bu problemi; ama yine de kötü işte düşüncesi. Ne bileyim anne olmayı hep istedim ben.

Şükrediyorum ama ben. Yani dermansız bir derdim yok. Hem çocuk sahibi olamazsam da evlat edinilecek o kadar şirin yavrucaklar var ki... Sevgi dolu bir yuva bekliyorlar. Bana çok destek olan bir ailem, beni hiç yalnız bırakmayan bir sevgilim var. Arkadaşlarım ise benden çok üzüldüler zaten. Yine de şanslıyım işte bu yüzden.

En birinci doğum günü

Dün hayatımın en güzel doğum gününü geçirdim sanırım. Deniz'im Çanakkale'ye gideceğini söylemişti bana. Bu yüzden buruktum başta biraz. Onsuz girmek istemiyordum yeni yaşıma. Cumartesi günüydü, mesaj attı bana. Çanakkale otobüsündeyim diye. Tüm yol boyunca mesajlaştık. En azından mesajlaşıyoruz diye düşünüyordum. Bu sırada kapı çaldı. Korkarak açtım kapıyı. Bizim evin kapısı pek çalmaz çünkü. Delikten bakıyordum kim geliyor diye. Bir baktım ki tatlı Deniz'im çıkıyor merdivenlerden. Açtım kapıyı, atladım üzerine. Öptüm güzel dudaklarından. Elinde ise bizim buradaki Cihan Pastanesi'nin kutusu duruyordu. Pasta da almış ne güzel dedim. Sonra geçtik içeri, anime falan izledik. Sonra sıra geldi pasta kesmeye. Kutuyu açtım içinden, Baylan'ın Çikolatalı Truffle pastası çıktı. Sevinçten havalara uçtum tabii. Şimdi okuyan için bir şey ifade etmeyebilir bu söylediklerim, sıradan bir pasta gibi gelebilir. Ama öyle değil işte. Çocukluğumdan beri en sevdiğim pastadır o. Küçük bir kızken paramız olduğunda annemlerin beni mutlu etmek için aldığı, lisede sınav stressinden kaçtığımda yediğim pastadır o. Baylan'ın o huzurlu bahçesi ve bu lezzet, benim için bir tapınak olmuştu. İşte öyle özel bir şeydi o pasta benim için. O bunu düşünmüştü. Daha önce bana alınan hediyeler gibi değildi. Çocukluğuma döndürmüştü beni. Üşenmemişti işte. Taa Bahçelievler'den üşenmeyip Kadıköy'e gitmiş, pastayı almış ve gelmişti. Böyle düşünceli, güzel bir varlık kollarımda uyurken mutsuz olmak nasıl mümkün olsun?

''I can't see me lovin' nobody but you
For all my life
When you're with me, baby the skies'll be blue
For all my life''

Huzurlu Düşünceler

Sevdiğin erkek göğsünde uyurken oturup onu izlemek ne güzel şey...

Romantik Komediler

Romantik komediler izliyorum. Hepsinde giriş, gelişme, sonuç aynı. Birbirinden çok farklı iki insan karşılaşır. Ya ilk görüşte aşık olurlar ya da zamanla yakınlaşırlar. Ardından birine ters düşer bu durum. Hayallerinin, prensiplerinin peşinden gitmesi gerekir. Bu yüzden hayatının aşkını kaybeder. Diğer taraf ise üzgündür. Tam bu kişi umutsuzluğa düşmüşken, diğer taraf geri döner. Hayallerinden vazgeçmiştir. Şimdi soru şu: Gerçek aşkı bulmak için hep bir şeylerden vazgeçmek mi gerekir? Şu zamana kadar hep bunu gördüm aslında. Mükemmel bir aşk için hep iki taraf da bir şeylerden vazgeçmek zorunda kalıyor. Aksi takdirde bir şeyler çatlıyor bir süre sonra. Bir gün bir hikaye yazacağım. Benzer hayatlara sahip iki insan, ilk görüşte aşık olacak ve hiçbir şey kaybetmeden sonsuza kadar mutlu yaşayacaklar. İmkansız mı? Belki de değil...

Sözcükler

Sesini işitemesem de, sadece yazısını görsem de güzeldi o kelimeleri yanyana görmek... İster sesli, ister yazılı... Anlam gene aynı anlam :)

Okunsa çok kızılacak yazı

''Yarın onu göremeyecek olmam'' demiştim önceki yazıda. Gördüm aslında. Buluşmamaya karar vermiştik o gün sınavlar dolayısıyla... Sabah kalkmış temizlik yapıyordum. Telefonum çaldı. 'Haydi hazırlan da çık, aşağıdayım' dedi. Mutlu oldum :)

Mutlu Son

Ağlama isteği

Garip bir ağlama isteği var içimde, nedendir bilemiyorum. Belirli bir şey olmasa da birçok küçük şeyin birleşimi olabilir. Regl dönemimin yakın olması, yarın onu göremeyecek olmam, hasta olmam, final haftasında olmam... Şimdi düşündüm de ağlamak için haklı sebeplerim varmış...